Feliz cumpleaños!

Afgelopen woensdag ben ik heel wijs en toevallig ook een jaartje ouder geworden. ´s Ochtends om half 7 door Vincent verrast met confetti, rozen, serpentines en nog meer confetti! Vol goede moed besloot ik om dit heugdelijke feit ook met de rest van de wereld te delen. Zoals jullie weten heb ik er geen idee van met wie of wat Vincent zijn Boliviaanse dagen slijt en bestaat mijn wereld enkel uit werken! Vandaar dat ik voor al mijn collegaatjes iets traditioneels Boliviaans te eten mee had genomen. Rond de klok van 10 besloot ik hun leven van de vreugde van eten en pauze te voorzien. Ze waren verrast om te horen dat ik jarig was en begonnen mij plichtsgetrouw te feliciteren. Verder werd er eigenlijk niks gezegd. Het duurde 10 minuten voor de vertegenwoordigster van het bedrijf (ja ze hebben een vertegwoorder voor zulke gelegenheden) de woorden voor een speech gevonden had. Een paar minuten stilte volgden totdat een meisje, die mij erg dankbaar voor de pauze was aangezien die hier niet bestaat, ervoor zorgde dat ´happy birthday´in Engels en ´Boliviaans´ gezongen werd. Ik kan zeggen dat het een hele nieuwe belevenis was. Naderhand kreeg ik te horen dat verjaardagen op vrijdag middag gevierd worden en dat het bedrijf dan iets te eten regelt.

Na zo´n avontuur ga je toch denken of je meer pit in deze mensen kan krijgen. Sjoukje gaf de tip om stiekem drank in hun koffie te stoppen. Ik probeerde een ietwat subtielere manier: een verjaardagsfeestje! Vrijdag was het dan zover: de helft van het bedrijf uitgenodigd, flessen wijn, bier en een beetje fris (voor als hij/zij echt geen alcohol lust) gekocht. Uiteraard gezegd dat het om 20:00uur zou beginnen zodat ze er rond 22:00 zouden zijn. Anne, Vincent en ik begonnen langzaam aan de wijn te nuttigen tijdens een spelletje (cadeau van Anne). De eerste Boliviaanse gasten kenden het spel zodat we er voor konden zorgen dat het niet zo stil als op het werk zou worden. Ze veranderde wel telkens de regels volgens Anne , maar dat is enkel een detail dat gedoogd werd . Het werd steeds drukker en op een gegeven moment had ik enkel nog lol! Door mij een teken van dronkenschap dat vaak genegeerd wordt, nu dus ook. De laatste mensen zijn persoonlijk door mij gedag gezegd, ook al was dit via een omweg. Om via de tuin naar de uitgang te gaan dient men enkel rechtdoor gelopen. Ik was van koers geraakt en stond aan de linker kant van de tuin, waar Vincent mij weer rustig ophaalde en de goede route aanwees. Laat ik het zo zeggen: het was een geslaagd feestje!

Zoals altijd na een geslaagd feestje, komt de kater een dag later. We hebben van ellende tot drie uur in bed gelegen. Gelukkig hadden we voor zaterdag maar 5 doelen te behalen:
1. Bergschoenen voor mij kopen omdat Vincent dat zo leuk vindt
2. Foto´s op de site zetten
3. Naar de migración (migratie dienst) om toeristenvisum te laten verlengen
4. Misschien naar voetbal van collega´s
5. Naar de wasserette
Natuurlijk was dit voor ons veel te hoog gegrepen. 1: Toen we eindelijk om 4 uur bij de winkel aankwamen voor de schoenen was deze al ruimbreeds gesloten. 2: Foto´s op de site zetten... er moest eerst gegeten worden waarna dit ook niet meer kon. 3: Migración was uiteraard op zaterdag gesloten. 4: Het voetbal begon al om 11uur ´s ochtends. Zoals ik voorspelde de avond ervoor lag ik nog schattig te slapen. 5: Wasserette? Geen excuus meer over.

Hopeloos...

Ondanks dat Vincent het leuk vindt en mij zeer zal toelachen wanneer ik bergschoenen ga kopen (´bergschoenen dat nooit!´) had de aanschaf ook nog een reden. We zouden als oefening voor de Incatrail in maart naar Machu Pichu, de Tunari gaan beklimmen. Welke de hoogste berg in de buurt van Cochabamba is met een hoogt van tenminste 5.000 meter. Als oplossing tot het onstane probleem waren mijn sportschoentjes het slachtoffer geworden. Rond half 7 zouden we gaan vertrekken vanuit het huis van Aurora maar we moesten haar eerst nog wakker maken, wachten tot ze drie keer terug het huis ingegaan was omdat ze wat vergeten was waarbij Anne zittend in de auto het autoalarm drie keer af liet gaan (gevoelige ´maquina´), de luchtdruk van de banden + reservewiel nog gemeten moest worden, maar uiteindelijk gingen we dan echt! Het duurde ongeveer drie uur voor we in de buurt van Tunari waren en door de slechte weg niet meer verder konden rijden. Rondrijden en daaropvolgende lopen door de hoogtegebergte van Cochabamba is adembenemend mooi. Het stond niet in onze reisgids, wat een reden kan zijn waarom het er geweldig is: zo stil, geen mens om je heen en prachtige natuur. Na enkele uren gelopen te hebben begon het te regenen en moesten we terugkeren naar het zonnige Cochabamba. Maar het was super!

Als gevolg van het werk moet ik het echt van de weekenden hebben om iets van de omgeving van Cochabamba te zien. Volgende week gaan we waarschijnlijk naar Chapare, de jungle, om tarzan op te zoeken! Als er personen zijn die een gesigneerde kaart willen, zij kunnen zich nu aanmelden! Degene die dit niet willen kunnen als troostprijs de foto´s bekijken (ze staan bij het sí sí verhaal).